வறுமை விதைத்த வேதனை... வெற்றியை விதைத்த வைராக்கியம்!
ஒரு மனிதனின் உயரத்தை அவன் பிறந்த குடும்பம் தீர்மானிப்பதில்லை; அவன் மனதில் இருக்கும் இலட்சியமும், அவன் சிந்திய வியர்வையும் தான் தீர்மானிக்கின்றன. வசதியான வீட்டில் பிறப்பது ஒரு அதிர்ஷ்டமாக இருக்கலாம்; ஆனால் வறுமையை வென்று சாதிப்பது ஒரு வரலாறு.
இராஜகம்பள சமுதாயத்தில், ஏழ்மையின் அடித்தளத்திலிருந்து தனது விடாமுயற்சி, நேர்மை, கடின உழைப்பு ஆகியவற்றை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு இன்று தொழிலதிபராக உயர்ந்திருக்கும் ஒருவர் சுரேஷ்குமார். அவரது வாழ்க்கைப் பயணம், "வாய்ப்புகள் வருவதற்காக காத்திருக்காதே; உழைப்பால் வாய்ப்புகளை உருவாக்கு" என்ற உண்மையை இன்றைய இளைஞர்களுக்கு எடுத்துரைக்கிறது.
1986-ஆம் ஆண்டு மே 18-ஆம் நாள், தூத்துக்குடி மாவட்டம், விளாத்திக்குளம் அருகேயுள்ள என். ஜெகவீரபுரம் கிராமத்தில், ஏழை விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களான சர்க்கரை நாயக்கர் – அப்பம்மாள் தம்பதியருக்கு ஐந்து பிள்ளைகளில் ஒருவராகப் பிறந்தார் சுரேஷ்குமார்.
பொருளாதார வசதியில்லாத குடும்பம். அன்றாட உணவுக்கே போராட வேண்டிய நிலை. இருந்தாலும், குடும்பத்தின் எதிர்காலம் மீது பெற்றோருக்கு இருந்த நம்பிக்கை மட்டும் ஒருபோதும் குறையவில்லை.
ஆனால் வாழ்க்கை அவர்களுக்காக வேறு ஒரு சோதனையைத் தயார் செய்து வைத்திருந்தது.
சுரேஷ்குமாருக்கு பத்து வயது இருக்கும் போது, அவரது தந்தை சர்க்கரை நாயக்கர் அக்காலத்தில் மிகவும் கொடிய நோயாகக் கருதப்பட்ட காசநோயால் (டி.பி.) பாதிக்கப்பட்டார். இரண்டு ஆண்டுகள் நோயுடன் போராடிய அவர், சுரேஷ்குமார் ஏழாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோதே உயிரிழந்தார்.
ஒரே நொடியில் அந்தக் குடும்பத்தின் தூண் சாய்ந்துவிட்டது.
கணவனை இழந்த தாய். திருமண வயதை நெருங்கிய மூன்று மகள்கள். பள்ளியில் படிக்கும் இளைய மகன். இவர்களுக்கிடையில் நின்ற சிறுவன் சுரேஷ்குமார்.
அந்த நாளோடு அவரது பள்ளிக் கல்வி முடிவுக்கு வந்தது.
அந்த வயதில் புத்தகத்தைச் சுமக்க வேண்டிய தோள்கள், குடும்பத்தின் பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு தள்ளப்பட்டன.
அன்றைய காலகட்டத்தில் கிராமப்புறங்களில் குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை பரவலாக இருந்தது. தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளில் பெண்கள் கடுமையாக உழைத்து சம்பாதித்த சொற்ப வருமானம்தான் பல குடும்பங்களின் உயிர்நாடியாக இருந்தது.
அப்பம்மாளும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
தனது குழந்தைகளையும், நோயால் வாடிய கணவரையும் காப்பாற்றுவதற்காக உயிரைப் பணயம் வைத்து உழைத்தார். ஆனால் விதி அவரது உழைப்பைக் கூட வெல்லவில்லை.
தந்தையின் இறப்புக்குப் பிறகு, குடும்பத்தை காப்பாற்றும் பொறுப்பு பன்னிரண்டு வயது சிறுவனின் தோள்களில் வந்து விழுந்தது.
தந்தை அடக்கம் செய்யப்பட்ட மண் இன்னும் காயாமல் இருந்த நாட்களிலேயே, தாய்மாமனுடன் கோயம்புத்தூருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார் சுரேஷ்குமார்.
கோவை கவுண்டம்பாளையத்தில் இருந்த தாய்மாமனின் மளிகைக் கடைதான் அவரது புதிய பள்ளியாக மாறியது.
அங்கு பாடப்புத்தகங்கள் இல்லை.
வாழ்க்கைதான் பாடமாக இருந்தது.
ஆசிரியர்கள் இல்லை.
அனுபவங்கள்தான் ஆசிரியர்களாக இருந்தன.
இரவில் கண்ணீர்.
பகலில் வேலை.
அதுவே அந்தச் சிறுவனின் தினசரி வாழ்க்கை.
வயிறு நிறைய உணவு சாப்பிடும் ஒவ்வொரு முறையும், மனம் மட்டும் சொந்த ஊருக்குப் பறந்து விடும்.
"அம்மா எப்படி இருப்பார்? அக்காக்களுக்கு வேலை கிடைக்கிறதா? தம்பி சாப்பிட்டிருப்பானா?"
இந்தக் கேள்விகள் அவரது மனதை தினமும் கிழித்தெறிந்தன.
இன்றும் அந்த நாட்களை நினைத்துப் பேசும்போது அவரது கண்கள் கலங்குகின்றன.
"எனக்கு சாப்பாடு கிடைத்தது. ஆனால் வீட்டில் அம்மா நான்கு பேரை வைத்துக்கொண்டு எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார் என்று நினைத்தாலே மனசு உடைந்து போய்விடும். மாமாவிடம் பணம் கேட்க மனசு வரவில்லை. அவர் சாப்பாடு போட்டதே பெரிய உதவி என்று நினைத்தேன்..." என்று நினைவு கூர்கிறார் சுரேஷ்குமார்.
வாழ்க்கை சில நேரங்களில் மனிதனை அழ வைக்கும்.
ஆனால் அந்தக் கண்ணீரே, ஒருநாள் அவனை உயர்த்தும் சக்தியாக மாறுகிறது.
அந்த உண்மையை அப்போது அறியாத பன்னிரண்டு வயது சிறுவன், தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்தோடு உழைக்கத் தொடங்கினான்.
அந்த உழைப்பே பின்னாளில் ஒரு தொழில் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் அடிக்கல்லாக மாறப்போகிறது என்பதை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை...
தைரியமாக எடுத்த ஒரு முடிவு... வாழ்க்கையை மாற்றிய ஒரு பயணம்!
கோவையில் தாய்மாமனின் மளிகைக் கடையில் ஓராண்டு பணியாற்றிய சுரேஷ்குமார், வாழ்க்கை அவருக்கு கற்றுக் கொடுத்த மிகப்பெரிய பாடத்தை புரிந்துகொண்டிருந்தார்.
"உழைத்தால் பிழைக்கலாம்; ஆனால் முன்னேற வேண்டும் என்றால் பெரிய வாய்ப்புகளைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும்."
அந்த எண்ணமே அவரது வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது.
அந்தக் காலகட்டத்தில் விளாத்திக்குளம் மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த பல இளைஞர்கள் சென்னையில் உள்ள மளிகைக் கடைகளில் பணிபுரிந்து, பின்னர் சொந்தக் கடைகளைத் தொடங்கி முன்னேறியிருந்தனர். அவர்களின் வெற்றிக் கதைகள் சுரேஷ்குமாரின் மனதில் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்தன.
"சென்னைக்குப் போனால் வாழ்க்கை மாறலாம்" என்ற எண்ணம் நாளுக்கு நாள் வலுப்பெற்றது.
ஒருநாள், ஒரு தரகர் மூலம் செய்தி வந்தது.
"பாடியில் இருக்கும் ஒரு ரெட்டியார் மளிகைக் கடைக்கு ஆள் தேவை. தங்க இடமும், உணவும் இலவசம். மாதம் ரூ.600 சம்பளம்."
அந்தச் செய்தி சுரேஷ்குமாருக்கு ஒரு வேலை வாய்ப்பாக மட்டுமல்ல; குடும்பத்தை வறுமையிலிருந்து மீட்கும் ஒரு வாயிலாகத் தெரிந்தது.
வீட்டாரின் சம்மதத்தைப் பெற்று, மனதில் ஆயிரம் கனவுகளோடு, 2000-ஆம் ஆண்டு தனது பதினான்காவது வயதில் சென்னைக்குப் புறப்பட்டார்.
அது அவரது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பயணம்.
கிராமத்தில் கேட்ட கதைகளின் வழியே உருவான சென்னை—கோடம்பாக்கம், சினிமா நட்சத்திரங்கள், பெரிய கட்டிடங்கள், அகன்ற சாலைகள்—இவையெல்லாம் அவரது கற்பனையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அந்தப் பேருந்துப் பயணம் முழுவதும் அவரது மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்தான் இருந்தது.
"முதல் மாத சம்பளம் ரூ.600... அதை அம்மாவிடம் கொடுக்க வேண்டும்."
அந்த எண்ணமே அவருக்கு அளவற்ற உற்சாகத்தை அளித்தது.
அதிகாலை கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிய சிறுவனுக்கு, தரகர் ஒரு டீயும் ஒரு உளுந்து வடையும் வாங்கிக் கொடுத்தார்.
அதன்பிறகு பாடியில் இருந்த மளிகைக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
முதலாளியிடம் அவர் கூறிய அறிமுகம், சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தருணமாக அமைந்தது.
"இந்தப் பையன் நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அப்பா இல்லை. எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. ஒழுக்கமாக இருப்பான். நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்."
ரெட்டியாரும் அந்தச் சிறுவனை அன்போடு வரவேற்றார்.
"முதலில் குளித்து வா... டிபன் சாப்பிடு... பிறகு வேலையைப் பார்ப்போம்," என்று சொன்ன அந்த ஒரு வாசகம், சென்னையில் சுரேஷ்குமார் பெற்ற முதல் ஆறுதலாக இருந்தது.
அந்நிய ஊராக இருந்த சென்னை, அந்த அன்பினால் மெதுவாக அவருக்கு சொந்த ஊராக மாறத் தொடங்கியது.
நேரம் தவறாமல் வேலை.
சொன்னதைச் சரியாகச் செய்வது.
பொய் பேசாத குணம்.
கணக்கில் நேர்மை.
வாடிக்கையாளர்களிடம் மரியாதை.
இவை அனைத்தும் சுரேஷ்குமாரின் இயல்பான குணங்களாக இருந்தன.
சில மாதங்களிலேயே, ஒரு சாதாரண வேலைக்காரச் சிறுவனாக அல்லாமல், நம்பிக்கைக்குரிய மனிதராக அவர் முதலாளியின் மனதில் இடம்பிடித்தார்.
நாட்கள் மாதங்களாக, மாதங்கள் ஆண்டுகளாக மாறின.
ரெட்டியார் அவரை ஒரு ஊழியராக அல்ல, குடும்ப உறுப்பினராகவே நடத்தினார்.
இதற்கிடையில் சுரேஷ்குமாரின் மனதில் இன்னொரு கவலை இருந்தது.
தம்பி அழகுப்பாண்டியின் எதிர்காலம்.
"நான் மட்டும் முன்னேறினால் போதாது; தம்பியும் என்னுடன் வளர வேண்டும்" என்று எண்ணிய அவர், தம்பியையும் சென்னைக்கு அழைத்து வந்து அதே கடையில் பணியில் சேர்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்.
தனது எண்ணத்தை முதலாளியிடம் தெரிவித்தபோது, எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் சம்மதித்தார் ரெட்டியார்.
அந்த நம்பிக்கை, சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
அண்ணன்-தம்பி இருவரும் இணைந்து உழைக்கத் தொடங்கினர்.
அவர்களுக்குள் போட்டி இல்லை.
பொறாமை இல்லை.
இருந்தது ஒரே ஒரு இலட்சியம்.
"குடும்பத்தை உயர்த்த வேண்டும்."
சிலர் வெற்றிக்காக உழைப்பார்கள்.
சிலர் குடும்பத்திற்காக உழைப்பார்கள்.
ஆனால் குடும்பத்தின் கண்ணீரைத் துடைக்க வேண்டும் என்ற இலட்சியத்துடன் உழைப்பவர்களின் முயற்சிக்கு இறைவனே துணை நிற்பான்.
சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
அவரது நேர்மை, ஒழுக்கம், கடின உழைப்பு ஆகியவை அவரை அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கின.
வாழ்க்கை இன்னும் பெரிய பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.
நம்பிக்கையை வென்ற உழைப்பு... தொழிலதிபரை உருவாக்கிய அனுபவம்!
நேர்மை, ஒழுக்கம், கடின உழைப்பு—இந்த மூன்றும் இருந்தால் எந்த மனிதனும் தோல்வியடைவதில்லை.
பாடியில் உள்ள ரெட்டியார் மளிகைக் கடையில் சுரேஷ்குமார் பணியில் சேர்ந்த சில ஆண்டுகளிலேயே இதற்கு வாழும் சான்றாக மாறிவிட்டார். கடையில் செய்ய வேண்டிய ஒவ்வொரு வேலையையும் தனது சொந்தக் கடை என்ற உணர்வோடு செய்து முடித்தார். அதனால், முதலாளியின் நம்பிக்கையை முழுமையாகப் பெற்றார்.
ஆனால், சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைவேறாத ஒரு கடமை இருந்தது.
மூன்று அக்காக்களின் திருமணம்.
வீட்டிலிருந்து அடிக்கடி வரும் செய்திகள், அவரது மனதை அமைதியாக இருக்க விடவில்லை. "மாப்பிள்ளை பார்த்து வருகிறார்கள்... திருமணச் செலவுக்கு பணம் தேவை..." என்று அம்மாவின் வார்த்தைகள் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன.
தன்னால் முடிந்தவரை சேமித்தாலும், அது போதவில்லை.
முதலாளியிடம் சம்பள உயர்வு கேட்க மனம் வரவில்லை.
ஏனெனில், அவரை ஒரு ஊழியராக அல்ல, குடும்ப உறுப்பினராகவே ரெட்டியார் நடத்தி வந்தார். அந்த அன்பை சங்கடப்படுத்த அவர் விரும்பவில்லை.
அதனால், தனது நண்பர்களிடம் மட்டும் ஒரு வேண்டுகோளை வைத்தார்.
"சம்பளம் கொஞ்சம் அதிகமாகக் கிடைக்கும் வேலை எங்காவது இருந்தால் சொல்லுங்கள்."
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்த வாய்ப்பு வந்தது.
சென்னைக்கு அருகிலுள்ள கன்னிகைப்பேரில் இருந்த ஒரு நாடார் மளிகைக் கடைக்கு அனுபவமுள்ள ஆள் தேவைப்பட்டார்.
சம்பளமும் அதிகம்.
பொறுப்பும் அதிகம்.
வாய்ப்பும் அதிகம்.
ஆனால், ஒரு சிக்கல் மட்டும் இருந்தது.
ரெட்டியாரிடம் இதை எப்படி சொல்வது?
பல நாட்கள் மனதில் போராடிய சுரேஷ்குமார், ஒருநாள் துணிச்சலாக முதலாளியிடம் தனது நிலையை எடுத்துரைத்தார்.
"அண்ணே... அக்காக்களுக்கு திருமணம் செய்ய வேண்டும். வீட்டில் செலவுகள் அதிகமாக இருக்கின்றன. அதனால்தான் வேறு வேலைக்குப் போக நினைக்கிறேன்..." என்றார்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ரெட்டியார் உடனே,
"அட்வான்ஸ் வேண்டுமென்றால் வாங்கிக்கொள். வேறு எதற்கும் கவலைப்படாதே..." என்று கூறினார்.
அந்தப் பதில் சுரேஷ்குமாரின் கண்களை நனைத்தது.
அன்பு என்பது பணத்தைவிட உயர்ந்தது என்பதை அவர் மீண்டும் உணர்ந்தார்.
இருப்பினும், தனது குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, மனம் கனத்தபடியே அந்தக் கடையை விட்டு வெளியேறினார்.
புதிய பணியிடம் அவருக்கு இன்னும் பெரிய அனுபவங்களை வழங்கியது.
இங்கு அவர் ஒரு சாதாரண விற்பனையாளராக மட்டும் இல்லை.
கடையின் முழுப் பொறுப்பும் படிப்படியாக அவரது கைகளுக்கு வந்தது.
பாரீஸ் கார்னரில் உள்ள மொத்த விற்பனை சந்தைகளுக்குச் சென்று பொருட்கள் வாங்குவது, விலை பேசுவது, சரக்குகளைத் தேர்வு செய்வது, கணக்குகளை சரிபார்ப்பது, வாடிக்கையாளர்களின் தேவையைப் புரிந்துகொள்வது—இப்படி ஒரு தொழிலை நடத்துவதற்குத் தேவையான நுணுக்கங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கற்றுக்கொண்டார்.
பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பு அவருக்கு கிடைக்கவில்லை.
ஆனால் வாழ்க்கை என்ற பல்கலைக்கழகம் அவரை ஒரு சிறந்த தொழில்முனைவோராக உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.
சுரேஷ்குமாரின் இன்னொரு சிறப்பு என்னவென்றால், அவர் எந்த இடத்திற்குச் சென்றாலும் உறவுகளை இழக்கவில்லை.
ரெட்டியார் கடையை விட்டு வந்த பிறகும், அவருடனான மரியாதையும் பாசமும் மாறவில்லை.
அதேபோல், புதிய முதலாளியிடமும் தனது நேர்மையாலும் உழைப்பாலும் தனக்கென ஒரு மதிப்பை உருவாக்கிக் கொண்டார்.
ஒரு நல்ல பெயரை உருவாக்க பணம் தேவையில்லை.
நல்ல குணம் போதும்.
சுரேஷ்குமார் அதைத்தான் நிரூபித்தார்.
நாட்கள் நகர்ந்தன.
ஆண்டுகள் உருண்டோடின.
உழைப்பின் வேர்கள் ஆழமாகப் பரவின.
பாரீஸ் சந்தையில் வியாபாரிகள் பலருக்கும் சுரேஷ்குமார் என்ற பெயர் நம்பிக்கையின் அடையாளமாக மாறியது.
"இந்தப் பையன் நேர்மையானவன்."
"சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றுவான்."
"பணம், பொருள், கணக்கு—எதிலும் தவறு இருக்காது."
இப்படிப்பட்ட நற்பெயர், அவருக்குத் தெரியாமலேயே எதிர்கால வெற்றிக்கான மூலதனமாகச் சேரத் தொடங்கியது.
அந்த நேரத்தில்தான் நண்பர்கள் அவரிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தனர்.
"இன்னும் எவ்வளவு காலம் மற்றவர்களுக்காக உழைப்பாய்? உனக்காக எப்போது தொழில் தொடங்கப் போகிறாய்?"
முதலில் அவர் சிரித்துவிட்டார்.
ஆனால் அந்தக் கேள்வி அவரது மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
பல இரவுகள் தூக்கமின்றி யோசித்தார்.
"சொந்தமாகக் கடை தொடங்க முடியுமா?"
"அவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை ஏற்க முடியுமா?"
"மூலதனம் எங்கே?"
கேள்விகள் பல இருந்தன.
ஆனால், அதைவிட பெரிய நம்பிக்கை ஒன்று இருந்தது.
"எனக்கு உழைக்கத் தெரியும்."
அந்த நம்பிக்கையே அவரது வாழ்க்கையின் அடுத்த கதவைத் திறக்கப் போகிறது.
சில நேரங்களில் மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றுவது பணம் அல்ல...
அவன் சம்பாதித்த நம்பிக்கையே.
அந்த நம்பிக்கையின் பலனாக, சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையில் விரைவில் ஒரு புதிய விடியல் உதிக்கப் போகிறது.
தான் உயர்ந்ததோடு நிற்கவில்லை... பலரையும் உயர்த்திய மனிதர்!
பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இடைவிடாத உழைப்பு.
நேர்மையால் சம்பாதித்த நற்பெயர்.
வியாபார உலகில் உருவான நம்பிக்கை.
இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து, சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கின.
பாரீஸ் சந்தை வியாபாரிகளும், நண்பர்களும் தொடர்ந்து ஒரே கருத்தை வலியுறுத்தினர்.
"இனி மற்றவர்களுக்காக உழைத்தது போதும்... உனக்கென்று ஒரு தொழிலைத் தொடங்கு."
அந்த வார்த்தைகள் அவரது மனதில் விதையாக விழுந்தன.
ஆனால் சுரேஷ்குமார் அவசர முடிவுகளை எடுக்கும் மனிதர் அல்ல.
தன்னை வாழ வைத்தவர்களின் ஆலோசனையையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற்ற பிறகே அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று எண்ணினார்.
அதனால், முதலில் பாடியில் இருந்த ரெட்டியாரைச் சந்தித்தார்.
தனது மனதில் இருந்த எண்ணத்தை வெளிப்படையாகச் சொன்னார்.
அதை அமைதியாகக் கேட்ட ரெட்டியார், சிறிது நேரம் கூட யோசிக்காமல் கூறிய பதில், சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையையே மாற்றியது.
"நீ தனியாக தொடங்க வேண்டாம்... நானும் உன்னோடு முதல் போடுகிறேன். நீங்களிரண்டு பேரும் கடையை நடத்துங்கள்."
அது வெறும் முதலீட்டு முன்மொழிவு அல்ல.
பத்து ஆண்டுகள் உழைத்த ஒரு இளைஞனின் நேர்மைக்கு வழங்கப்பட்ட உயரிய அங்கீகாரம்.
சம்பாதித்த பணத்தை விட, சம்பாதித்த நம்பிக்கையே அந்த நாளில் சுரேஷ்குமாரின் மிகப்பெரிய சொத்தாக மாறியது.
2010-ஆம் ஆண்டு, கோயம்பேடு பிரதான சந்தை வளாகத்தில் ரெட்டியாரின் கூட்டாளித்துவத்துடன் முதல் பலசரக்கு கடை தொடங்கப்பட்டது.
பத்து ஆண்டுகள் ஊழியராக உழைத்தவர், இன்று அதே சந்தையில் முதலாளியாக அமர்ந்திருந்தார்.
ஆனால், பதவி மட்டும் மாறியது.
பண்பு மாறவில்லை.
"நாம் முதலாளிகள்" என்ற எண்ணம் ஒருபோதும் அண்ணன்-தம்பி இருவரின் மனதிலும் தோன்றவில்லை.
அவர்கள் தொடர்ந்தும் தொழிலாளிகளாகவே உழைத்தனர்.
அதிகாலை கடையைத் திறப்பதும் அவர்கள்.
இரவு கடை பூட்டுவதும் அவர்கள்.
வாடிக்கையாளர்களை வரவேற்பதும் அவர்கள்.
சரக்குகளைத் தூக்குவதும் அவர்கள்.
அவர்களுக்குப் பொறுப்பே பெரிது; பதவி அல்ல.
2015-ஆம் ஆண்டு வரை இந்தக் கூட்டாண்மை சிறப்பாகத் தொடர்ந்தது.
பின்னர், ரெட்டியார் தனிப்பட்ட காரணங்களால் கூட்டாண்மையிலிருந்து விலக விரும்பினார்.
பலருக்கு அது பின்னடைவை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.
ஆனால் சுரேஷ்குமாருக்கு அது புதிய பொறுப்பாக மாறியது.
ஏனெனில், இதற்குள் அவர் சந்தையில் ஒரு வியாபாரியாக மட்டுமல்ல, நம்பிக்கைக்குரிய மனிதராக தன்னை நிலைநிறுத்தியிருந்தார்.
பாரீஸ் சந்தை வியாபார நண்பர்களின் ஒத்துழைப்புடன், 2016-ஆம் ஆண்டு "பாண்டியன் ஸ்டோர்ஸ்" என்ற பெயரில் தனியாக புதிய பயணத்தைத் தொடங்கினார்.
அந்தப் பெயர் பின்னாளில் ஒரு கடையின் பெயராக மட்டும் இல்லாமல், நம்பிக்கையின் அடையாளமாக மாறியது.
பெரும்பாலானவர்கள் தொழிலை வளர்ப்பார்கள்.
ஆனால் சிலர் மனிதர்களையும் வளர்ப்பார்கள்.
சுரேஷ்குமார் அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர்.
விளாத்திக்குளம் மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த இராஜகம்பள இளைஞர்களை சென்னைக்கு அழைத்து வந்து, அவர்களுக்கு வேலை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையையும் கற்றுக் கொடுத்தார்.
தங்குமிடம் கொடுத்தார்.
உணவு கொடுத்தார்.
சம்பளம் கொடுத்தார்.
அதைவிட முக்கியமாக, தொழிலின் ஒழுக்கத்தை கற்றுக் கொடுத்தார்.
ஒவ்வொரு அதிகாலையிலும் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்று அறிவுரை கூறுவார்.
"வேலை மட்டும் செய்தால் போதாது... வாடிக்கையாளர்களின் நம்பிக்கையை வெல்ல வேண்டும்."
"ஒரு பொருள் நம்மிடம் இல்லையென்றால் 'இல்லை' என்று அனுப்பிவிடாதீர்கள். வேறு கடையில் வாங்கிக் கொடுத்தாலும் வாடிக்கையாளரை திருப்திப்படுத்துங்கள்."
"தொழிலில் லாபம் முக்கியம். ஆனால் நல்ல பெயர் அதைவிட முக்கியம்."
இந்த அறிவுரைகள்தான் அவரது தொழிலின் வெற்றிக்கு அடித்தளமாக அமைந்தன.
அண்ணன்-தம்பி இருவரின் இடைவிடாத உழைப்பால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் பாண்டியன் ஸ்டோர்ஸ் புதிய உயரங்களை எட்டியது.
ஆசியாவின் மிகப்பெரிய சந்தையாக விளங்கும் கோயம்பேடு மார்க்கெட்டில், காய்கறி வளாகத்தில் இரண்டு கடைகள்.
தானிய மார்க்கெட்டில் இரண்டு கடைகள்.
பின்னர், சென்னை குன்றத்தூரில் ஐந்தாவது கிளை.
ஒவ்வொரு கிளையும் ஒரு கட்டிடம் மட்டுமல்ல...
ஒரு ஏழை குடும்பத்தின் வியர்வையால் கட்டப்பட்ட வெற்றிக் கோட்டை.
சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சாதனை என்ன?
பல கிளைகள் தொடங்கியதா?
கோடிக்கணக்கான வியாபாரம் செய்ததா?
இல்லை.
தன்னுடன் சேர்ந்து பல இளைஞர்களையும் தொழில்முனைவோர்களாக உருவாக்கியதுதான்.
இன்று சென்னையின் பல பகுதிகளில் சொந்த மளிகைக் கடைகளை நடத்தி வரும் ஆறுக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்களின் வெற்றியின் பின்னணியில், சுரேஷ்குமார் அளித்த வாய்ப்பும், வழிகாட்டுதலும் இருக்கிறது.
ஒரு விளக்கில் இருந்து ஆயிரம் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டாலும், முதல் விளக்கின் ஒளி குறையாது.
அதுபோல, பிறரை உயர்த்தியதால் சுரேஷ்குமாரின் உயரம் குறையவில்லை; மாறாக மேலும் உயர்ந்தது.
இன்று மனைவி காளீஸ்வரி, மகன்கள் ஹரீஷ் பாண்டி, ஹர்த்திக் பாண்டி ஆகியோருடன் சென்னையில் வாழ்ந்து வரும் சுரேஷ்குமார், தொழிலதிபராக மட்டுமல்ல, சமூகப் பொறுப்புணர்வு கொண்ட மனிதராகவும் திகழ்கிறார்.
சென்னை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் இராஜகம்பள சமுதாய நலச்சங்கத்தின் வர்த்தகப்பிரிவு ஒருங்கிணைப்பாளராகப் பணியாற்றுவதோடு, பர்பிள் கிளப் நன்கொடையாளராகவும் சமூகப் பணிகளில் தொடர்ந்து பங்களித்து வருகிறார்.
அவரது நம்பிக்கை எளிமையானது.
"நான் மட்டும் வளர்ந்தால் அது வெற்றி அல்ல; என்னால் இன்னொருவர் வளர்ந்தால் மட்டுமே அது உண்மையான வெற்றி."
இந்தச் சிந்தனையே அவரை ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபராக மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய மனிதராகவும் உயர்த்தியுள்ளது.
இளைஞர்களுக்கான ஒரு செய்தி
சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கை ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகக் கற்றுத்தருகிறது.
வறுமை என்பது தோல்விக்கான காரணமல்ல.
கல்வி தடைபட்டாலும் வாழ்க்கை தடைபட வேண்டியதில்லை.
நேர்மை, ஒழுக்கம், விடாமுயற்சி, கடின உழைப்பு—இந்த நான்கையும் மூலதனமாகக் கொண்ட மனிதனை எந்த சூழ்நிலையும் தோற்கடிக்க முடியாது.
ஒரு காலத்தில் ரூ.600 மாதச் சம்பளத்திற்காக சென்னைக்கு வந்த சிறுவன், இன்று பலருக்கு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் தொழில்முனைவோராக உயர்ந்திருக்கிறார்.
அதுவே உழைப்பின் மகத்துவம்.
அதுவே விடாமுயற்சியின் வெற்றி.
அதுவே சுரேஷ்குமாரின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம்.
"உழைப்பை நேசி... வெற்றி உன்னைத் தேடி வரும்!"
