நீதிவெல்லும்-5 பகுதியின் முன்னுரை
ஒரு குழந்தை தவறு செய்யும்போது அதைத் தட்டிக்கேட்பது பெற்றோரின் கடமையா? அல்லது குழந்தை மனம் புண்படக்கூடாது என்று அமைதியாக இருப்பதுதான் அன்பா?
அன்பு என்பது குழந்தையின் விருப்பங்களுக்கெல்லாம் ஆதரவளிப்பது மட்டுமல்ல. தவறான பாதையில் செல்லும்போது அதை உணர்த்தி, சரியான வழியில் நடத்துவதும் அன்பின் முக்கியமான வடிவமாகும்.
மகாபாரதத்தில் காந்தாரி – துரியோதனன் உறவு இந்தக் கேள்வியை நம்முன் நிறுத்துகிறது. மகனின் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டிருந்த காந்தாரி, அவனது செயல்களை ஏற்றுக்கொண்டவராக மட்டும் சித்தரிக்கப்படவில்லை. அவனது தவறுகளை உணர்த்தி, தர்மத்தின் வழியில் திரும்புமாறு அறிவுறுத்திய தாயாகவும் அவர் விளங்குகிறார்.
அன்பு தவறை மறைப்பதற்காக அல்ல; தவறைத் திருத்துவதற்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த நிகழ்விலிருந்து நாம் சிந்திக்க வேண்டிய முக்கியமான அறநெறிப் பாடமாகும்.
மகாபாரதத்தில் காந்தாரியின் அறிவுரை
கௌரவர்களின் அரசவையில் சூதாட்டம் நடைபெற்றது. அதன் விளைவாகப் பாண்டவர்கள் தங்கள் செல்வத்தையும், அரசுரிமையையும் இழந்தனர். திரௌபதியும் அவமதிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார். இந்தச் சம்பவம் குரு வம்சத்தின் அறநெறி வீழ்ச்சியை வெளிப்படுத்திய முக்கியமான நிகழ்வாக அமைந்தது.
துரியோதனனின் பொறாமையும், பாண்டவர்களிடம் கொண்டிருந்த பகைமையும் தொடர்ந்து வளர்ந்தன. சமாதானத்திற்கான வாய்ப்புகள் உருவானபோதும், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள அவன் முன்வரவில்லை.
கிருஷ்ணர் சமாதானத் தூதராகக் கௌரவர்களின் அவைக்கு வந்தபோதும், துரியோதனன் சமாதானத்தை ஏற்க மறுத்தான். போரைத் தவிர்க்கும் முயற்சிகள் தோல்வியடைந்த நிலையில், குரு வம்சத்திற்கு ஏற்படப்போகும் அழிவை உணர்ந்த காந்தாரி, தன் மகனுக்கு அறிவுரை வழங்கினார்.
மகனின் மீது கொண்ட அன்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவன் தேர்ந்தெடுத்த பாதை குடும்பத்திற்கும் நாட்டிற்கும் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்பதை காந்தாரி உணர்ந்திருந்தார். துரியோதனன் பெரியோர்களின் அறிவுரையைக் கேட்டு, பிடிவாதத்தைக் கைவிட்டு, தர்மத்தின் வழியில் நடக்க வேண்டும் என்பதே அவரது அறிவுரையின் மையமாக இருந்தது.
மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பர்வத்தில் காந்தாரி துரியோதனனுக்கு அறிவுரை கூறும் நிகழ்வுகள் இடம்பெறுகின்றன. அவற்றின் வழியாக, அரசனின் மகனாக இருப்பதைவிட அறநெறியைப் பின்பற்றுவது முக்கியம் என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது.
அன்பு என்பது ஆதரவு மட்டுமல்ல; அறிவுறுத்தலும் ஆகும்
பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவது இயல்பானது. ஆனால் பிள்ளைகள் விரும்பும் அனைத்தும் அவர்களுக்கு நன்மை தரும் என்று சொல்ல முடியாது.
ஒரு குழந்தை தவறு செய்யும்போது, “அவன் என் பிள்ளை; அவன் செய்வது சரிதான்” என்று கண்மூடித்தனமாக ஆதரிப்பது அன்பின் முழுமையான வெளிப்பாடு அல்ல. தவறு எங்கு நிகழ்கிறது என்பதை உணர்த்தி, அதைச் சரிசெய்ய உதவுவதே பொறுப்புள்ள அன்பாகும்.
காந்தாரியின் அறிவுரை நமக்கு உணர்த்துவது இதுதான்: உறவின் காரணமாக உண்மையை மறைக்கக் கூடாது.
குடும்பத்தில் ஒருவரின் தவறைச் சுட்டிக்காட்டுவது அவரை வெறுப்பதால் அல்ல; அவர் மேலும் தவறான பாதையில் செல்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இருக்க வேண்டும்.
அதேபோல், அறிவுரை வழங்கும் முறையும் முக்கியமானது. அவமானப்படுத்தாமல், கோபத்தைத் தூண்டாமல், அன்புடனும் தெளிவுடனும் எடுத்துரைப்பது நல்ல வழிகாட்டுதலின் அடையாளமாகும்.
பெரியோர்களின் அறிவுரையை ஏற்கும் பண்பு
துரியோதனனின் கதையில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு அம்சம், அறிவுரை கிடைக்காதது அல்ல; கிடைத்த அறிவுரையை ஏற்க மறுத்ததுதான்.
ஒருவரிடம் அதிகாரம், செல்வம், திறமை ஆகியவை இருக்கலாம். ஆனால் அவரைச் சுற்றியுள்ள அனுபவமிக்கவர்கள் கூறும் கருத்துகளைப் பரிசீலிக்கத் தயாராக இல்லாவிட்டால், அவரது முடிவுகள் தவறான பாதைக்குச் செல்லக்கூடும்.
குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் இந்தப் பாடம் பொருந்துகிறது. இளையவர்கள் பெரியோர்களின் அனுபவத்தைக் கேட்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் பெரியோர்களும் இளையவர்களின் கருத்துகளைக் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும். வயது அல்லது பதவி மட்டுமே ஒருவரின் கருத்து சரியானது என்பதற்கான உத்தரவாதமல்ல.
அறிவுரையின் மதிப்பு அதன் உண்மையிலும் நன்மையிலும் இருக்கிறது. நல்ல அறிவுரையை ஏற்றுக்கொள்வது பலவீனம் அல்ல; அது சிந்தித்துச் செயல்படும் பண்பாகும்.
இன்றைய குடும்பங்களுக்கும் சமூகத்திற்கும் ஒரு பாடம்
இன்றைய வாழ்க்கையில் குழந்தைகளின் கல்வி, வேலை, நட்பு, இணையப் பயன்பாடு, பண மேலாண்மை போன்ற பல விஷயங்களில் பெற்றோரின் வழிகாட்டுதல் தேவைப்படுகிறது.
குழந்தைகள் தவறு செய்தால் அவர்களை உடனே குற்றம் சாட்டுவதற்குப் பதிலாக, அந்தச் செயலின் விளைவுகளைப் புரியவைக்கலாம். அவர்கள் தங்கள் கருத்துகளைச் சொல்லும் சூழலை உருவாக்கி, சரி–தவறை ஆராய்ந்து முடிவெடுக்கப் பழக்கலாம்.
இராஜகம்பள சமூகத்தின் குடும்பங்களிலும் இத்தகைய உரையாடல்கள் வளர வேண்டும். குடும்பத்தின் மதிப்பையும் சமூகத்தின் ஒற்றுமையையும் காக்கும் வழி, அடுத்த தலைமுறைக்கு நல்லொழுக்கத்தையும் பொறுப்புணர்வையும் கற்றுக்கொடுப்பதாகும்.
இளைஞர்களும் தங்கள் மீது அன்பு கொண்டவர்கள் கூறும் விமர்சனங்களை உடனடியாக நிராகரிக்காமல், அதில் உண்மை உள்ளதா என்று சிந்திக்க வேண்டும். தவறு செய்துவிட்டால் அதை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளும் துணிவு, உயர்வான பண்பாகும்.
நீதிச் சிந்தனை
காந்தாரியின் அறிவுரை நமக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது:
நாம் நேசிப்பவர்களின் தவறுகளைப் பார்த்தும் அமைதியாக இருக்கிறோமா? அல்லது அவர்களை நல்வழியில் நடத்தும் பொறுப்பை ஏற்கிறோமா?
அன்பு என்பது ஒருவரின் எல்லாச் செயல்களையும் ஆதரிப்பது அல்ல. தவறை உணர்த்துவதும், திருந்துவதற்கு வாய்ப்பளிப்பதும், சரியான பாதையில் துணைநிற்பதும்தான் உண்மையான அன்பின் வெளிப்பாடுகள்.
பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். பிள்ளைகளும் அறிவுரையைப் புரிந்துகொண்டு, தங்கள் செயல்களின் விளைவுகளைச் சிந்தித்து நடக்க வேண்டும். குடும்பத்தில் தொடங்கும் இந்த அறநெறிப் பழக்கம் சமூகத்தின் நலனுக்கும் அடித்தளமாக அமையும்.
குழந்தைகளுடன் கலந்துரையாடுவோம்
நாம் விரும்பும் ஒருவர் தவறு செய்தால், அவரிடம் எப்படிப் பேச வேண்டும்?
நல்ல அறிவுரை நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் அதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டுமா?
தவறை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்வது ஏன் முக்கியம்?
நீதிவெல்லும்!
நாம் அறநெறியில் நடப்போம்; நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.
